De kosten om onbehandeld water te behandelen om het drinkbaar te maken, kunnen hoog zijn. U moet evalueren hoeveel water moet worden behandeld, omdat niet al het water dat wordt gebruikt in visserijhavens of verwerkingsinstallaties moet worden drinkbaar. Waterkwaliteit en kosten zijn afhankelijk van de juiste maatvoering van het apparaat. Het belangrijkste om te onthouden is dat er aparte systemen en leidingen nodig zijn voor drinkbaar en niet-drinkbaar water om kruisbesmetting te voorkomen. Contrasterende gekleurde pijpleidingen identificeren elk systeem.
De eerste verdedigingslinie
- Chlorering, ozontherapie, UV-behandeling en membraanfiltratie zijn allemaal primaire manieren van behandeling.
- Chloorgas of hypochloriethypochlorieten kunnen worden gebruikt om zoet- of zeewater te chloreren.
Chloorgas heeft verschillende voordelen, waaronder:
- Het is de meest efficiënte manier om vrij chloor beschikbaar te maken in ongezuiverd water.
- Het vermindert de zuurgraad van het water.
- Controle is eenvoudig, testen is eenvoudig en de procedure is goedkoop.
De grootste nadelen zijn:
- Toxiciteit en het vermogen om te mengen met andere chemicaliën maken chloorgas gevaarlijk en mogelijk explosief.
- Het is duur om automatische controlesystemen te implementeren.
- De beschikbaarheid van chloorcilinders is mogelijk beperkt in landelijke gebieden.
De tweede manier van handelen
Sedimentatie en filtratie gaan vooraf aan chlorering als de laatste stappen in de secundaire waterbehandeling. Water kan worden gesedimenteerd door het in vijvers en tanks te houden. Ze omvatten cartridges, stroomversnellingen en multimediazandfiltratie. Up-flow filtering is een van de vier meest voorkomende vormen van filtratie.
Vaste stoffen zijn zo klein als 5 micron en kunnen worden verwijderd met behulp van een filtersysteem met patronen, dat geschikt is voor water met een lage troebelheid.
Voordelen zijn onder meer:
- Betaalbaar geïnstalleerd en ‘in-line’.
- Patronen kunnen gemakkelijk worden vervangen.
- De procedure is volledig onfeilbaar. Wanneer de cartridge verstopt raakt, stopt de stroom.
De grootste nadelen zijn:
- Het systeem raakt overbelast als de troebelheid plotseling toeneemt.
- Als gevolg hiervan kunnen enorme hoeveelheden cartridges nodig zijn.
Volledige behandeling
Desinfectie volgt flocculatie, coagulatie, sedimentatie en filtratie als de laatste stappen in een compleet behandelingsproces. Wanneer sedimentatie alleen niet in staat is om de troebelheid, kleur, geur en smaak te elimineren die kunnen worden veroorzaakt door verontreinigingen in het water, zullen coagulatie en flocculatie helpen. Kalk kan aan het water worden toegevoegd om het licht alkalisch te maken. Vervolgens kunnen coagulanten zoals aluin (aluminiumsulfaat), ijzersulfaat of ijzerchloride worden toegevoegd om het water zuurder te maken. Sedimentatie en filtratie kunnen worden gebruikt om het residu te verwijderen.
IJzer, mangaan, krijt en organische materialen kunnen een chemische behandeling nodig hebben, en het is gebruikelijk dat er opheldering volgt na deze behandeling. Een vlokmiddel kan worden geproduceerd door beluchting of chlorering om ijzer uit het water te verwijderen. Beluchting, pH-aanpassing en opwaartse filtering kunnen mangaan uit water verwijderen. Het gebruik van ijzersulfaat om de kleuren neer te slaan is de meest gebruikelijke methode om de meeste vlekken te verwijderen.